Cisco Routing and Switching

فکر می کنم با داشتن این PDF ها بزرگترین مرجع آموزش config تمامی سوییچ های Cisco رو خواهید داشت.

Catalyst 2950 Switch Configuration Guide

Catalyst 2960 Switch Configuration Guide

Catalyst 3560 Switch Configuration Guide

Catalyst 3750 Switch Configuration Guide

Catalyst 4500 Series Switch Configuration Guide

Catalyst 6500 Series Switch Configuration Guide

فکر می کنم با داشتن این PDF ها بزرگترین مرجع آموزش config تمامی روترهای Cisco رو خواهید داشت.

Cisco 800 Series Software Configuration Guide

Cisco 1800 Series Integrated Services Routers Software Configuration Guide

Cisco 3200 Series Mobile Access Router Software Configuration Guide

Cisco 3800 Series Integrated Services Routers Quick Start Guide

Cisco ASR 1000 Series Aggregation Services Routers SIP and SPA Software Configuration Guide

Cisco uBR7200 Series Software Configuration Guide

Cisco 7304 Router Modular Services Card and Shared Port Adapter Software Configuration Guide

Cisco 7600 Series Cisco IOS Software Configuration Guide

Cisco 10720 Internet Router Installation and Configuration Guide

‫ﭼﻜﻴﺪه:‬
‫ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺧﺪﻣﺎت ﻋﺒﺎرت اﺳﺖ از ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ اراﺋﻪ اوﻟﻮﻳﺖﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ ﻛﺎرﺑﺮان، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎي ﻛﺎرﺑﺮدي و ﻳﺎ ﺟﺮﻳﺎنﻫﺎي‬ ‫داده و ﻧﻴﺰ ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻛﺎراﻳﻲ ﺷﺒﻜﻪ ﺑﺮاي ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎن ﺧﺎص و ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺣﺪاﻗﻞ ﭘﻬﻨﺎي ﺑﺎﻧﺪ، ﺣﺪاﻛﺜﺮ ﺗﺄﺧﻴﺮ و ﻟﺮزش‬ ‫ﺗﺄﺧﻴﺮ و ﺣﺪاﻛﺜﺮ اﺣﺘﻤﺎل دور رﻳﺨﺘﻪﺷﺪن ﺑﺴﺘﻪﻫﺎ و اﺣﺘﻤﺎل ﺧﻄﺎ. وﻇﻴﻔﻪ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺧﺪﻣﺎت زﻣﺎﻧﻲ آﻏﺎز ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ‬ ‫ﺷﺒﻜﻪ ﺑﺎ ازدﺣﺎم رو ﺑﻪ رو ﺷﺪه و ﺟﺮﻳﺎنﻫﺎي داده ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﭘﺎراﻣﺘﺮﻫﺎي ذﻛﺮ ﺷﺪه ﺑﺮاي آن ﻫﺎ ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺷﻮد. در‬ ‫اﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺑﺮﺧﻲ از ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ روشﻫﺎي ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺧﺪﻣﺎت در ﺷﺒﻜﻪﻫﺎي ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮي اراﺋﻪ ﻣﻲﺷﻮد.‬‬

‫1. ﻣﺸﺨﺺ ﻛﺮدن ﺧﺪﻣﺎت ﻣﻮرد ﻧﻴﺎز‬ ‫در اوﻟﻴﻦ ﮔﺎم ﺑﺮاي ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺧﺪﻣﺎت ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﻣﺎت ﻣﻮرد ﻧﻴﺎز ﻳﻚ ارﺗﺒﺎط ﻣﺸﺨﺺ ﺷﻮد. ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻛﺎر دو‬ ‫روش ﻛﻠﻲ وﺟﻮد دارد. اوﻟﻴﻦ روش روش ﻣﺒﺘﻨﻲ ﺑﺮ ﺟﺮﻳﺎن اﺳﺖ ﻛﻪ در آن ﻫﺮ ﺟﺮﻳﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪ ﺧﺪﻣﺎت ﺧﺎﺻﻲ‬ ‫اﺳﺖ ﺑﺎ اﻃﻼﻋﺎﺗﻲ ﻧﻈﻴﺮ آدرس ‪ IP‬و ﺷﻤﺎره ﭘﻮرت ﻣﺒﺪأ و ﻣﻘﺼﺪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ ﺷﺪه و ﺧﺪﻣﺎت ﻣﻮرد ﻧﻴﺎزش ﻣﺸﺨﺺ‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد. اﻳﻦ روش ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺸﺨﺼﺎت ﻫﺮ ﺟﺮﻳﺎن ﺑﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﺴﻴﺮﻳﺎبﻫﺎي ﺑﻴﻦ راه داده ﺷﻮد و ﺗﻨﻈﻴﻤﺎت‬ ‫دﺳﺘﻲ در آن ﻫﺎ ﺻﻮرت ﺑﮕﻴﺮد. ﺑﻨﺎ ﺑﺮ اﻳﻦ، اﻳﻦ روش ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﮔﺴﺘﺮش ﭘﺎﻳﻴﻨﻲ دارد.‬ ‫روش دﻳﮕﺮ روش ﻣﺒﺘﻨﻲ ﺑﺮ ﻛﻼس ﻧﺎم دارد. در اﻳﻦ روش ﻫﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺣﺎوي اﻃﺎﻋﺎﺗﻲ در ﻣﻮرد ﻧﻴﺎزﻫﺎي ﺧﺪﻣﺎﺗﻲ ﺧﻮد‬ ‫ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺮﻳﺎبﻫﺎي ﺑﻴﻦ راه ﺑﺎ ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ اﻃﻼﻋﺎت ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ اﻳﻦ ﻧﻴﺎزﻫﺎ را ﺗﺸﺨﻴﺺ داده و ﺑﺮ ﺣﺴﺐ اﻳﻦ‬ ‫ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪيﻫﺎ ﺧﺪﻣﺎت ﻣﻨﺎﺳﺐ را اراﺋﻪ دﻫﻨﺪ. ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻛﺎر ﻻزم اﺳﺖ ﺗﺎ ﻛﻼسﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ از ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪيﻫﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﺻﻮرت اﺳﺘﺎﻧﺪارد ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺷﻮﻧﺪ و ﻫﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﻤﺎره ﻛﻼس ﻣﺘﻨﺎﻇﺮ ﺑﺎ ﻧﻴﺎزﻫﺎ در ﻣﺒﺪأ ﻋﻼﻣﺖ ﮔﺬاري ﺷﻮد.‬ ‫2. ﻛﻼس ﺑﻨﺪي‬ ‫اﺳﺘﺎﻧﺪاردﻫﺎي ﻣﺘﻨﻮﻋﻲ ﺑﺮاي ﻛﻼسﺑﻨﺪي ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺧﺪﻣﺎت اراﺋﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ. در اداﻣﻪ ﺑﻪ اﺳﺘﺎﻧﺪاردﻫﺎي ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ‬ ‫ﻓﺮﻳﻢ ﻫﺎياﺗﺮﻧﺖ و ﺑﺴﺘﻪﻫﺎي ‪ IP‬اﺷﺎره ﻣﻲﺷﻮد.‬
‫

برای اینکه ما بتونیم آدرس IP رو راحتتر به خاطر بسپاریم، آدرس IP  رو در مبنا ده استفاده میکنند ولی کامپیوترها و دیگر تجهیزات شبکه مانند روتر ها از آدرس IP به صورت باینری برای بر قراری ارتباط استفاده می کنند.

آدرس IP  ورژن 4 که مورد صحبت ماست از چهار قسمت تشکیل میشه که به هر کدوم از این قسمتها یک Octet یا یک هشت تایی میگیم. دلیلشم اینه که عدد هایی که در این Octet ها مینویسیم  در مبنای 10 است که نماینده 8 تا صفر یا یک که همون باینریه هستند.

Octet.Octet.Octet.Octet

به هر کدوم از  Octet از هشت  خونه یا هشت بیت تشکیل میشن، پس آدرس IP ورژن 4 از چهار Octet هشت بیتی بوجود میاد و در مجموع 32 بیت یا چهار بایت می باشد.

ارزش بیتها در هر Octet از سمت راست به چپ بیشتر میشه، به عبارت دیگه اولین خونه از سمت راست در هر Octet بیانگر 2 به توان صفر(1) و اولین خونه از سمت راست در هر Octet بیانگر 2 به توان هفت (128) است. پس با کمی دقت می فهمیم که هر Octet بین صفر تا 256 متغیره.(به غیر از اولین Octet از سمت چپ که بین 1 تا 239 است. )

اگر هر هشت خونه یک  ست شوند بزرگترین عدد آن Octet را داریم یعنی:

1+2+4+8+16+32+64+128=256

اگر هر هشت خونه صفر  ست شوند کوچکترین عدد آن Octet را داریم یعنی:

0+0+0+0+0+0+0+0=0

 0 ≤ Octet ≤ 256

در يك شبكه كامپيوتری سرويس ها و خدمات متعددی از طريق سرويس دهندگان مختلف در اختيار سرويس گيرندگان قرار می گيرد . اختصاص پويای اطلاعات مربوط به آدرس دهی IP توسط سرويس دهنده DHCP ( برگرفته از Dynamic Host Configuration Protocol  ) ،  نمونه ای در اين زمينه است .
DHCP ، پس از پروتكل BOOTP مطرح و مهمترين هدف آن تامين اطلاعات مورد نياز يك ايستگاه و يا ساير دستگاه های شبكه ای در ارتباط با پروتكل TCP/IP است . بدين منظور از سه روش متفاوت استفاده می گردد :

• اختصاص اتوماتيك : در اين روش سرويس دهنده DHCP يك آدرس دائم را به يك سرويس گيرنده نسبت می دهد .

• اختصاص پويا : متداولترين روش استفاده از سرويس دهنده DHCP  در يك شبكه می باشد كه بر اساس آن سرويس دهنده يك آدرس را به صورت پويا در اختيار سرويس گيرنده قرار می دهد . آدرس نسبت داده شده به سرويس گيرنده بر اساس مدت زمان مشخص شده توسط سرويس دهنده DHCP  تعيين می گردد ( محدود و يا نامحدود )

• اختصاص دستی : در اين روش كه معمولا" توسط مديران شبكه استفاده می گردد  ، يكی از آدرس های موجود در بانك اطلاعاتی سرويس دهنده DHCP  به صورت دستی به يك سرويس گيرنده و يا سرويس دهنده خاص نسبت داده می شود (  Reservations)  .

اشکال زدائی کارت شبکه ( بخش دوم )

در صورتی که پس از بررسی موارد اشاره شده  در بخش اول اين مطلب ، مشکل کارت شبکه همچنان وجود داشته باشد، می توان کارت شبکه را بر روی يک سيستم که نسبت به عملکرد صحيح آن اطمينان وجود دارد ، نصب نمود . در صورتی که کارت شبکه وظايف خود را بر روی سيستم جديد به درستی انجام داد ، مشخص خواهد شد  که مشکل مربوط به کارت شبکه نبوده و ممکن است سيستم دارای يک مشکل سخت افزاری و يا نرم افزاری خاص باشد .

اجرای برنامه اشکال زدائی ارائه شده به همراه  کارت شبکه
تقريبا" به همراه تمامی کارت های شبکه حتی آنانی که به عنوان plug&Play ارائه می شوند ، يک فلاپی ديسک عرضه می گردد که بر روی آن درايورهای نرم افزاری و يک برنامه اشکال زدائی وجود دارد . برای اجرای برنامه های عيب يابی ارائه شده همراه کارت های شبکه ، عموما" می بايست کامپيوتر را با سيستم عامل DOS راه اندازی ( Boot ) نمود . بدين منظور برخی از کارت های شبکه به همراه يک فلاپی ديسک ارائه می گردند که Bootable نيز می باشد . زمانی که از برنامه های عيب يابی استفاده می گردد، می بايست اطمينان داشت که درايور و يا مدير حافظه اضافه ای در حافظه مستقر نشده باشد . ( پيشگيری از conflict ) . توجه داشته باشيد که منظور از DOS ، پنجره خط دستور ويندوز نمی باشد ، کامپيوتر می بايست با سيستم عامل DOS راه اندازی گردد .

کارت شبکه ، يکی از مهمترين عناصر سخت افزاری در زمان پياده سازی يک شبکه کامپيوتری است  که امکان ارتباط يک کامپيوتر با محيط انتقال را فراهم می نمايد . پس از نصب فيزيکی کارت شبکه ، ممکن است به دلايل متعددی امکان استفاده عملياتی از آن وجود نداشته باشد :

• وجود اشکال در سخت افزار کارت شبکه و يا کامپيوتری که کارت شبکه بر روی آن نصب شده است  .

• وجود اشکال در کابلی که کارت شبکه را به هاب و يا سوئيچ متصل می نمايد .

• هاب و يا سوئيچ دارای مشکلات مربوط به خود باشند .

هر بسته اطلاعاتی در يک شبکه کامپيوتری دارای مسيری  مشخص از زمان ارسال توسط فرستنده تا زمان دريافت توسط گيرنده ( گيرندگان ) می باشد . در صورتی که مقصد يک بسته اطلاعاتی برای سيستمی خارج از شبکه محلی باشد ، وی در مسير خود از بين دستگاه ها و يا روترهای متعددی عبور می نمايد تا  به مقصد نهائی خود برسد . مثلا" زمانی که آدرس يک وب سايت را در مرورگر خود تايپ می نمائيد ، درخواست شما از بين روترها و کامپيوترهای متعددی عبور می نمايد تا در نهايت به سرويس دهنده مقصد برسد .
برای مشاهده مسير يک بسته اطلاعاتی، از دستور tracerout که در برخی از سيستم های عامل نظير ويندوز  ( از ويندور 98 تا 2003 )  به آن tracert گفته می شود ، استفاده می گردد.در اکثر سيستم هائی که از يونيکس و لينوکس استفاده می نمايند ، می توان از دستور traceroute به منظور مشاهده  مسير يک بسته اطلاعاتی استفاده نمود .

موارد استفاده از دستور tracert

• عدم امکان ping نمودن يک کامپيوتر موجود در خارج از Gateway پيش فرض . با استفاده از دستور فوق ، می توان کامپيوترها و روترهای موجود در مسير يک بسته اطلاعاتی تا رسيدن به مقصد نهائی را مشاهده نمود . بدين ترتيب امکان مشاهده محلی که از آن نقطه به بعد امکان حرکت بسته اطلاعاتی وجود ندارد ، فراهم می گردد .

• در صورتی که امکان حرکت بسته های اطلاعاتی از مبداء به مقصد وجود نداشته باشد و يا زمان پاسخ دستور ping زمانی نامعقول و طولانی باشد .

• آگاهی از محل توقف يک بسته اطلاعاتی در  شبکه

نحوه عملکرد دستور tracert
دستور فوق از فيلد TTL مربوط به IP در ICMP Echo Request  و پيام های ICMP Time Exceeded  به منظور تعيين مسير مبداء تا مقصد يک بسته اطلاعاتی استفاده می نمايد . عملکرد اين دستور نيز مشابه ping است و وی نيز  از پيام های مبتنی بر ICMP برای يافتن هر يک از دستگاه های  موجود در مسير يک بسته اطلاعاتی ، استفاده می نمايد . برای تشخيص مسير حرکت ، به TTL موجود در بسته اطلاعاتی يک مقدار اوليه نسبت داده می شود  . TTL ، يک عدد صحيح است که حداکثر تعداد hop ( گره و يا روتر ) را که يک بسته اطلاعاتی  در مسير خود با آنان برخورد می نمايد را مشخص می نمايد ( قبل از اين که توسط IP دورانداخته شود ). مقدار TTL در ابتدا يک خواهد بود و هر روتر و دستگاه موجود در مسير بسته اطلاعاتی ، يک واحد به آن اضافه می نمايد .
بدين ترتيب برنامه tracert قادر به دريافت پيام TIME_EXCEEDED ICMP از هر يک از روترها و يا ساير دستگاه های موجود در مسير يک بسته اطلاعاتی می باشد .
شکل زير نحوه عملکرد دستور  tracert را نشان می دهد .

Ping و Tracert  ، دو برنامه مفيد به منظور تست وضعيت ارتباطی گره های موجود در يک شبکه مبتنی بر TCP/IP می باشند . در اين بخش با برنامه بسيار سودمند ping آشنا خواهيم شد و در بخش های بعدی به بررسی دستور tracert خواهيم پرداخت .

دستور Ping
دستور Ping می تواند نقطه شروع مناسبی برای اشکال زدائی يک شبکه مبتنی بر TCP/IP باشد . از برنامه فوق برای تست وضعيت ارتباط بين دو سيستم موجود در شبکه استفاده می شود . اين برنامه از پروتکل ICMP (  اقتباس شده از Internet Control Message Protocol ) به منظور مبادله بسته های اطلاعاتی با سيستم راه دور استفاده می کند (ICMP از پروتکل UDP برای حمل داده استفاده می نمايد ) .
برنامه Ping در ابتدا توسط Mike Muuss و با عملکردی ساده ، پياده سازی گرديد. اين برنامه از پروتکل ICMP به منظور ارسال پيام های UDP به يک آدرس ( ECHO REQUEST ) استفاده می نمايد و پس از ارسال پيام ، در انتظار دريافت پاسخ ( ECHO REPLY ) می ماند . سيستم راه دور، يک بسته اطلاعاتی از نوع پاسخ ( REPLY ) را برای فرستنده پيام ارسال می نمايد و بر اساس آن Round-trip ( ارسال يک درخواست و دريافت پاسخ ) محاسبه می گردد .
ساختار بسته های اطلاعاتی ECHO REQUEST و ECHO REPLY در جدول زير نشان داده شده است . از فيلد اطلاعاتی "نوع پيام " به منظور مشخص نمودن نوع پيام ، استفاده می شود . در صورتی که مقدار اين فيلد هشت باشد ، بسته اطلاعاتی از نوع ECHO REQUEST  و در صورتی که مقدار اين فيلد صفر باشد ، بسته اطلاعاتی از نوع ECHO REPLY  خواهد بود .

ipconfig ، يکی از دستورات مفيد به منظور بررسی وضعيت پيکربندی TCP/IP در کامپيوترهای سرويس دهنده و يا سرويس گيرنده ای است که بر روی آنان ويندوز نصب شده است . در يونيکس و لينوکس از دستور ifconfig در اين رابطه استفاده می شود . در سيستم هائی که بر روی آنان ويندوز 9x و يا  ME نصب شده است ، می توان از دستور winipcfg استفاده نمود . 

استفاده از ipconfig 
برای استفاده از دستور فوق، کافی است نام آن را از طريق پنجره  command prompt تايپ نمود . عملکرد  ipconfig  و اطلاعاتی که در اثر اجرای آن نمايش داده خواهد شد به نوع سوئيچ استفاده شده ، بستگی دارد .

استفاده از ipconfig بدون سوئيچ ،اطلاعات پيکربندی TCP/IP در ارتباط با هر يک از  آداپتورهای موجود بر روی سيستم را نمايش خواهد داد:

• آدرس IP

• Subnet Mask

• Default gateway

• اطلاعات سرويس دهنده DNS

• Domain

دستور فوق ، اطلاعات مربوط به اتصالات از نوع PPP که از آنان در Dialup و VPN استفاده می شود را نيز نمايش خواهد داد . 

TCP/IP يکی از متداولترين پروتکل های استفاده شده در شبکه های کامپيوتری است . از مهمترين ويژگی های اين پروتکل می توان به مديريت غيرمتمرکز آن اشاره نمود . در چنين مواردی، امکان مديريت جداگانه شبکه های متعددی که از طريق اينترنت و يا اينترانت به يکديگر مرتبط شده اند، فراهم می گردد .
برای اشکال زدائی شبکه های مبتنی بر TCP/IP ،  تاکنون ابزارهای متعددی طراحی و پياده سازی شده است . برخی از اين ابزارها پس از نصب سيستم عامل در دسترس قرار خواهند گرفت و برخی ديگر را می بايست تهيه و بر روی سيستم نصب نمود . از ابزارهای فوق به منظور رفع اشکال ارتباطی يک کامپيوتر موجود در شبکه ، مسائل در ارتباط با پيکربندی TCP/IP و سرويس های مربوطه، استفاده می گردد .

برای اشکال زدائی از کجا می بايست شروع کرد ؟
تعيين مختصات نقطه شروع اشکال زدائی در يک شبکه به پارامترهای متعدد و نوع مشکل ايجاد شده، بستگی خواهد داشت . قبل از بررسی عناصر فيزيکی شبکه نظير کابل ها ، آداپتورهای شبکه ، هاب و يا سوئيچ ، در ابتدا می بايست پيکربندی پروتکل TCP/IP بر روی سيستمی که دارای مشکل است ، برررسی گردد . بدين منظور می توان از ابزارهای ارائه شده همراه سيستم عامل استفاده نمود .